Najistaknutiji? Bio je svakako zagovornik, ali zna se da je Marlon Brando oriđiđi kad je u pitanju method acting to jest on je popularizirao ono što je govorio glumac/redatelj Konstantin Stanislavski. Pacino, De Niro, Nicholson sve je to ta škola s time da je Nicholson ispred drugih jer je imao ono što nitko nema, a to je prirodnost. Natural gluma, i tu je toliko ispred drugih što ga stavlja na vrh olimpa. DDL je top 3 za mene, iza Nicholsona i Branda.
Al opet, gluma je nešto što se ne smije ograničiti. Bogie je glumio dvije iste uloge cijelu karijeru, ali te uloge su bile cool, imao je karizmu i bio je autoritet i uvjerljivo najveća filmska zvijezda koju je svijet vidio pa i njega treba staviti pri vrhu bez obzira što ima dosta boljih glumaca što se tiče same glume. Azjsku kinematografiju volim, ali moderna nije tako dobra kako se spominje. Korejci ih drže, ali sveukupno japanski novi val 50-ih sve šiša. Kobayashi, Ozu i Kurosawa sveta trojka. To je najbolji dio Azjskog filma + jedan dio 60-ih. No, ima ipak boljih pravaca. Za mene ovim redoslijedom:
1. Novi Hollywood
2. Francuski novi val
3. Talijanski neorealizam
Poslije toga se može pričati o japanskom novom valu, klasičnom hollywoodu i njemačkom ekspresionizmu. Od novih rumunjski val je svakako dobar za moderni film, ali kako vrijeme odmiče većina filmova su im ista. Korejci su vladali u nultima, ovo desetljeće su se dosta spustili iako i dalje tu ima dobrih filmova. Najveća njihova mana od koje se ne mogu popraviti je trajanje filma. Dosta često, čak i u onim odličnim filmovima osjeti se da nema potrebe za dodatnih 10-15 minuta. I oni tu grešku najčešće rade. Isto je sa njihovim horor filmovima. J-horori su dobri radi utjecaja, ali velik dio tih horora je na isti kalup. Duhovi i duhovi.
Kuroneko i Onibaba od Shindoa i dalje ostaju vrh Azijskog horor filma.
Red bi bio da odgovorim ako je ovo reakcija na moje poruke sa prethodne strane.
Danijel je najveći živi predstavnik škole koju je tako dobro predstavljao Brando koji bi uprkos manjku veštine transformacije koju imaju njegove žive kolege ipak bio najbolji.
Danijel Dej Luis je majstor transformacije i glume. Takav je bio De Niro, pomenuti Danijel, danas Džilenhal. IIpak je Bejl tatko za njih zbog uloge u filmu The Machinist (2004). Najbolji je u toj veštini ali kao glumac Danijel je bolji.
Paćino je dobar glumac i tu je vešt kao što je dobar kao neko ko pametno stari. Znalački bira uloge za tazliku od De Nira koji svaštari. Uloge u poslednjim filmovima mu ruše teško stečen ugled i reputaciju. I Nikolson je dobar i prirodan ali ipak nije toliko dobar kao Danijel koji ima tu sposobnost da se transformiše i odglumi ono što bukvalno niko ne može. Šteta što niie više snimao.
Da zatvorim krug sa Brandom koji je za razloiku od svih imao mozak i kotiledone da po cenu karijere istera svoje. Dosađivao je Kazanu kad su snimali Na dokovima Njujorka da primenim njegovu zamisao u nekim scenama tuče. Brando je predlagao da se na tim mestima ubrza malo filmska traka i na taj način pomerio granice filma. Uloge Kuma i Kurca su njegove vizuelne kreacije bez kojih Kum i Apokalipsa ne bi bili to što jesu. Isto važi i za film.
Ne razumem šta će Bogi u svemu ovom jer on je iz neke druge epohe, epohe koja veze nema sa pomenutom školom glume.
Što se kinematografije tiče, spomenuo sam azijsku a ne belosvetsku koja je povod za iznošenje mišljenja sa kojim se slažem i ne slažem. Da zanemarim promašenu temu pa da odgovorim jer vidim neke nelogičnosti.
Za Japance je najvažniji Mikio Naruse i neke njegove filmove sam imao čast i sreču da gledam. Najpopularniji je svakako Kurosava čiji je uticaj na Novi Holivud toliki da su Spilbergu i društvu bila puna usta Kurosave. Kurosava je donio rat iako je gubio bitke koje su dobijale neke njegove kolege. Slažem se da je Kobajaši izuzetan autor i on je jedan od njih jer je snimio Harakiri koji je najbolji samurajski film svih vremena. I ne samo samurajski. Nije postao tako popularan kao Kurosava jer njegov ronin i samuraji (Samurai Rebellion) su bili toliko japanski da se nisu dali vesternizovati kao Kurosavini. Kurosavinih 7 Samuraja su imali rimejk i smatra se prvim pravim modernim akcionim filmom. Jodžimbo je otišao u legendu, čak i filmski analfebeti znaju koliko je njegov uticaj. Da batalim Kurosavu i da se vratim na Kobajašija koji je svojim hororm Kaidan pomerio granice filma i japanskog horora. U prvoj priči je eksperimentisao sa slikom i zvukom. Zvuk je kasnio za filmom a rezultat je horor koji se pamti. Prvi je u Kaidanu stvorio lik natprirodnog bića koje se od onda eksploatiše. Njegova su bića koja su uglavnom ženskog roda imaju dugu crnu kosu koja pada preko lica.
Stari japanski horori koji nisu spomenuti a to zaslužuju su pomenuti Kaidan i Jigoku (1960).
Dakle, Novi Holivud je nezamisliv bez japanske kinematografije. To je kao kad bi imao kuću bez prozora pa bi bio prinuđen da ulaziš kroz vrata. Toliki je uticaj japanske kinematografije na belosvetsku.
Reakcija nije spremljena. Pokušaj ponovno za koji trenutak.
